Odbite promieniowanie sloneczne
Część promieniowania, zarówno docierającego bezpośrednio do Ziemi, jak i rozproszonego, odbija się od jej powierzchni. Zdolność odbijania promieniowania określa się za pomocą wielkości zwanej albedo. Jest to stosunek orocentowy odbitej części promieniowania do całkowitego promieniowania oadającego na daną powierzchnię. Wielkość albedo zależy przede wszystkim od barwy powierzchni. Suchy czarnoziem odbija około 14%, a więc pochłania 36% energii, natomiast po nawilżeniu jego powierzchnia jest ciemniejsza odbija tylko 8%. Albedo gleby piaszczystej suchej wynosi około 35%, łąki 22%, wody w jeziorze 4—8%, zaś śniegu od 40 do 80%. Albedo różnicuje ogrzewanie się sąsiadujących ze sobą fragmentów terenu przy identycznym orzychodzie energii padającej na cały obszar. Część promieniowania słonecznego odbija się od powierzchni, zaś ilość promieniowania odbitego zależy przede wszystkim od barwy powierzchni. Każda powierzchnia o temperaturze wyższej od zera bezwzględnego (— 273°C) /vysyła w przestrzeń międzyplanetarną energię. Ze względu na bardzo wysoką :emperaturę promieniowanie słoneczne jest bardzo silne i rozchodzi się w postaci fal krótkich. Powierzchnia Ziemi natomiast wysyła promieniowanie w postaci fal długich (około 10000 nm). Część tych promieni przechodzi do przestrzeni międzyplanetarnej, resztę pochłania atmosfera, a zwłaszcza zawarta w niej para wodna i chmury. Ż kolei atmosfera staje się wtórnym źródłem promieniowania długofalowego, które jest skierowane w znacznej części ku Ziemi.